Op het bord aan het begin van de kloof lees ik dat de Notgasse ongeveer 12.000 jaar geleden door het smeltwater van de gletsjers is uitgesleten.

Bochtje door, heuvel af, even een mountainbikepad op. Wanneer ik stop om van het uitzicht te genieten, hoor ik alleen de krekels.

Ik ben verrukt. Het is de eerste keer dat ik deze door de natuur gevormde beeldhouwwerken zie in de Bohemen.

Het leuke is dat mijn vader, zusje en vriend ook groen licht hebben gekregen, dus we gaan met z’n vieren voor het eerst de Vierdaagse lopen!

Fietsen is intiemer. En hoe vaak je ook in Berlijn bent geweest, op het moment dat je er op de fiets stapt, wordt het een andere stad. Jóuw stad.

Vijf jaar na een trekking door de Albanese Alpen, keer ik terug voor een studiereis. Nieuwsgierig, want Albanië is een land dat snel verandert.

Het is 05.00 uur. De vogels fluiten bedeesd. Vanaf mijn balkon van het agriturismo zie ik het langzaam dag worden.

Ik ben het dorp nog niet uit, of ik fiets al langs de wijngaarden. Achter kalkstenen muurtjes wachten de druiventrossen op de naderende pluk.

In het heuvellandschap liggen talloze verharde en onverharde fietspaden verborgen, die langs de helderblauwe kuststrook voeren.