Het leuke is dat mijn vader, zusje en vriend ook groen licht hebben gekregen, dus we gaan met z’n vieren voor het eerst de Vierdaagse lopen!

Fietsen is intiemer. En hoe vaak je ook in Berlijn bent geweest, op het moment dat je er op de fiets stapt, wordt het een andere stad. Jóuw stad.

Vijf jaar na een trekking door de Albanese Alpen, keer ik terug voor een studiereis. Nieuwsgierig, want Albanië is een land dat snel verandert.

Het is 05.00 uur. De vogels fluiten bedeesd. Vanaf mijn balkon van het agriturismo zie ik het langzaam dag worden.

Ik ben het dorp nog niet uit, of ik fiets al langs de wijngaarden. Achter kalkstenen muurtjes wachten de druiventrossen op de naderende pluk.

In het heuvellandschap liggen talloze verharde en onverharde fietspaden verborgen, die langs de helderblauwe kuststrook voeren.

Het is een ander tempo, hier. Je moet hier vooral geen haast hebben en eigenlijk kun je je het beste te voet verplaatsen.

Van alle plekken waar ik in Georgië heb gegeten, spant de keuken van de vrouw des huizes absoluut de kroon. Het is allemaal even lekker!

Door het mooiste loofbos dat ik ooit gezien heb, beginnen we te stijgen over de onverharde weg. Het lijkt wel of wouden nauwelijks zijn aangeroerd door de mens.

Wandelen door dit landschap is als wandelen door een levende kerstkaart. Na drie dagen zwoegen zie ik dan eindelijk een rendier. Rudolf?