Het is 05.00 uur. De vogels fluiten bedeesd. Vanaf mijn balkon van het agriturismo zie ik het langzaam dag worden.

Gisteravond overnachtte ik in de agriturismo van Sergio en Adelaide, gelegen aan de route, waar je wordt ondergedompeld in gastvrijheid.

Ik had me voorgesteld dat het landschap in Puglia er, na weer zo’n hete zomer, dor en droog bij zou liggen. Maar niets is minder waar.

Het smalle kustpad voert me naar een vreemdsoortig rond bouwsel midden in het veld dat luistert naar de naam Pagliaro.

Na een paar uur bereik ik de meest oostelijke kaap van Italië: Capo Punta Palascia. Een slanke, witte vuurtoren rijst als een baken uit zee.

58 kilometer rotskust afgewisseld met fraaie baaitjes, kleine vissersdorpen en dat alles tegen het decor van de azuurblauwe Mediterrannée.

Als kinderen dansen en zingen we de tekst van De Dijk: ”Straks is het verboden, of te laat om nog te gaan…”.

'Servus, guten Morgen!' roept Sonja, onze mountainbike-guide met een glimlach. Met vrienden ben in Zuid-Tirol om te mountainbiken.

Via Ferrata ‘Bepi Zac’ in de Dolomieten, een vrij gemakkelijke klettersteig die je langs prachtige uitzichten leidt.

Slapen in een berghut, wat een ervaring! Als iedereen weer naar beneden gaat om op tijd terug te zijn, genieten wij van de rust en de stilte.