Het is een ander tempo, hier. Je moet hier vooral geen haast hebben en eigenlijk kun je je het beste te voet verplaatsen.

De weidsheid en de ruimte is fenomenaal. Het kneedt rust in je. Overal waar je loopt, ben je omringd door schitterende vergezichten.

Iran, een land met enorm veel tegenstellingen, maar ook een land dat je in je hart sluit en nooit meer vergeet!

De ligging van het klooster kan niet mooier, zo tussen de abrikozenboomgaarden. Het is er stil en gebedsvlaggetjes bewegen zacht in de wind.

De wijngaarden en moestuinen vormen een schitterend patchwork en de zandstrandjes langs de Minho nodigen mij uit voor een frisse duik.

We zijn op het strand van Lyme Regis, aan de kust van Dorset. Dit is een van de beste stranden langs de zuidkust van Engeland om fossielen te zoeken.

Wauw, die grote baan sterren is de Melkweg. Die heb ik, behalve die ene keer kamperend in Namibië, nog nooit zo goed kunnen zien.

Lot zit voor me in de kajak terwijl ik foto’s probeer te maken zonder dat mijn telefoon in het water valt. ‘Zeg mam, het helpt wel als je méé peddelt!’

Gisteravond overnachtte ik in de agriturismo van Sergio en Adelaide, gelegen aan de route, waar je wordt ondergedompeld in gastvrijheid.

Ik had me voorgesteld dat het landschap in Puglia er, na weer zo’n hete zomer, dor en droog bij zou liggen. Maar niets is minder waar.