Het leuke is dat mijn vader, zusje en vriend ook groen licht hebben gekregen, dus we gaan met z’n vieren voor het eerst de Vierdaagse lopen!

De mooiste watervallen die ik ooit zag, zijn die van Iguazú, pal op de grens van Argentinië en Brazilië. Per seconde stort er 1,7 miljoen liter water neer.

De Zimbabwanen zijn vriendelijk en blij met toeristen. Iedereen spreekt Engels, dat maakt het heel makkelijk om een praatje te maken.

Vijf jaar na een trekking door de Albanese Alpen, keer ik terug voor een studiereis. Nieuwsgierig, want Albanië is een land dat snel verandert.

Het is 05.00 uur. De vogels fluiten bedeesd. Vanaf mijn balkon van het agriturismo zie ik het langzaam dag worden.

Minutenlang staan we sprakeloos, en ja ook wel een beetje buiten adem, naar de verschillende kleuren rood en bruin te kijken.

Tijdens de avontuurlijke wandeling pauzeren we met onze voeten in een ijskoud riviertje. Maar het contrast met de warme zon geeft energie!

Splash, splash, splash. Soppend in mijn wandelschoenen, met het water tot mijn knieën, stap ik met hoge passen tussen de bomen door.

Ik krijg mijn safaritent toegewezen. Hierin een echt bed met klamboe en ventilator, verlichting, een wasbak, wc en zelfs een douche!

In het heuvellandschap liggen talloze verharde en onverharde fietspaden verborgen, die langs de helderblauwe kuststrook voeren.