De Vikoskloof – krachtpatser van wereldformaat

In de jaren ‘80 bestond de boekenkast van mijn ouders uit onder andere een aantal Winkler Prins exemplaren, de Elsevier paddenstoelen gids en een tuinvogelboekje van diezelfde uitgever. Die uiterst verantwoorde collectie werd, met dank aan een lidmaatschap bij de ECI, uitgebreid met het Guinnes Book of Records. Waar andere naslagwerken hielpen bij het maken van een werkstuk of het voorbereiden van een spreekbeurt, zorgde het beroemde recordboek voor grote hilariteit. Gillend van de lach of afgrijzen (of allebei) bladerde ik langs huzarenstukjes als de langste vingernagels ter wereld, het record verticaal bowlingbal stapelen en de grootste verzameling tuinkabouters.*

papingo haarpeldbochten

Krachtpatser

‘Leuk. Wat heeft de Vikoskloof in Griekenland hier mee te maken?’ vraag je je misschien af. Welnu, niet alleen uitzonderlijke prestaties van de mensheid krijgen een vermelding in het naslagwerk, ook de wonderen der natuur nemen het tegen elkaar op.

De snelst groeiende plant? De kleinste stier? De hoogste berg ter wereld? **Guinnes weet het. De Vikoskloof staat dankzij een speciale rekentruc te boek als diepste kloof ter wereld en geeft daarmee diepere kloven als de Colca Canyon in Peru listig het nakijken. Terechte winnaar of niet, de Griekse krachtpatser is een imposante 20 kilometer lang, 450 tot 1.600 meter diep en 400 meter breed tot een paar meter in het aller smalste gedeelte. En dat is bepaald geen kattenpis.

Megalo Papingo

Papingo

Via een bergweg met flinke haarspeldbochten rijden we naar bergdorp Papingo in de streek Zagoria in het Pindosgebergte. Bergdorpen moet ik eigenlijk zeggen. Papingo is de verzamelnaam voor het grotere Megalo Papingo en het kleinere Mikro Papingo, beiden tegen de helling van de Timsi geplakt. Dankzij de schitterende ligging en de nabije Vikoskloof zijn deze dorpen een geliefde uitvalsbasis voor trekkings en rafttochten. De dorpjes zelf zijn schilderachtig mooi met geplaveide straatjes, huizen met leistenen daken en verschillende knusse tavernes en koffietentjes, dus je begrijpt dat het er in de zomer een komen en gaan is van outdoorliefhebbers, vakantiegangers en dagjesmensen.

Aan de rand van Megalo Papingo parkeren we onze camper. We verkennen het dorpje en zoeken een mooie wandeling uit op Wikiloc voor de volgende dag. Omdat er nog sneeuw ligt besluiten we niet naar berghut Astraka te wandelen, maar het iets lager op te zoeken met een tocht naar Mikro Papingo en via een rivierbedding terug naar Megalo Papingo. Goed voor bijna 12 kilometer en adembenemende uitzichten.

Papingo

Monodendri

Het is tijd om die beroemde Vikoskloof zelf te verkennen en rijden naar het dorp Mondendri. De rit ernaar toe is een feestje. We rijden door slaperige dorpjes, over smalle kronkelwegen en trekken veel bekijks met onze grote camper. Ook wij kijken onze ogen uit. Het ruige bergachtige landschap is wonderschoon en Marc trapt regelmatig op de rem voor een fotostop.

Monodendri is in deze tijd van het jaar een oase van rust. Een paar restaurantjes en een koffietentje zijn geopend voor een handvol bezoekers. De bakker uit het nabijgelegen dorp komt met zijn busje op maandag, woensdag en vrijdag brood leveren aan de middenstand van de Monodendri. We hebben geluk dat we hem treffen en kopen een kakelvers brood dat we inpakken en meenemen op onze wandeling. Voordat we in de kloof afdalen lopen we over een breed voetpad naar het Agia Pareskevi klooster. We zijn alleen, op de medewerkster in het souvenirwinkeltje na. Vanaf een speciaal platform heb je een eersteklas uitzicht op het natuurwonder. Want een kunstwerk is het. Miljoenen jaren heeft de Voidomatis rivier erover gedaan om de kloof uit te slijten. Of het komt door de serene sfeer van het klooster of de aanblik op de kloof, of allebei, maar Marc en ik weten allebei even geen woord uit te brengen.

Monodendri Vikoskloof

‘Man of the match’

Hoe onbeduidend je je als mens kunt voelen ervaren we helemaal wanneer we na een afdaling van 900 meter op de bodem van de kloof staan. Witte kiezels en grote stenen bedekken de droge rivierbedding. We zoeken een rotsblok uit om op te zitten en smullen van onze lunch, voordat we genoeg moed hebben verzameld om de klim naar boven aan te vangen.

Terechte titelhouder of niet, de Vikoskloof is wat ons betreft de ‘man of the match’. We besluiten om de kloof eens helemaal te doorkruisen, een tocht van 8 uur, maar dan wel in de late lente of de nazomer. Die zetten we bij onze reiswensen. Je zou verwachten dat die lijst van ons kleiner werd gedurende deze reis, maar niets is minder waar.

Ik ben benieuwd wat Noord-Griekenland nog meer voor ons in petto heeft!

Guinnes book of records vikoskloof

 

* Respectievelijk 8,65 meter, 10 bowlingballen en 2.042 stuks.

** Bamboe met een groeisnelheid 0.00003 kilometer per uur, stier Heikens Ark Jupiter (Humphrey voor vrienden) van 67 cm, de Mount Everest in Nepal met 8,848 m.

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven