Barolo

Wijnwandelen in de Barolo streek

Zijn gezicht is zo gegroefd en doorleefd, dat ik zijn leeftijd niet kan inschatten. Maar zijn ogen stralen jeugdige ondeugd uit. Hij spreekt maar liefst twee talen vertelt hij, Italiaans en Piemontees. Hij schatert om zijn eigen grapje terwijl hij me tegen mijn schouder slaat. We spreken elkaars taal amper, maar we hebben de grootste schik. Soms heb je een klik met met mensen zonder dat je met woorden kan communiceren. Een bepaalde mimiek en een oogopslag volstaan. Gepensioneerd politiechef Teresio was in zijn jonge jaren ongetwijfeld een charmante man. Met zijn gebruinde huid, donkere haren en vrolijke voorkomen de Casanova van Castiglione Falletto.
We zijn in de delicatessenzaak van Gabriela Antonie en proeven samen met haar man Floris van een heerlijke biologische Barolo. Het wijnhuis kan ze zo aanwijzen vanuit haar raam. De oude Teresio woont naast haar winkel en is er kind aan huis. Regelmatig stopt ze hem iets lekkers toe.

barolo

Mamma Mia

BaroloHij vertelt over de chocolatier Ferrero die in Alba onder andere het Nutella-imperium heeft opgebouwd. Over de Barolo-wijngaarden die meer en meer worden verkocht aan steenrijke Russen en Amerikanen. Over de helikopter platforms die worden aangelegd. ‘Ridicolo.’

Floris treedt op als tolk wanneer we het rappe Italiaans niet kunnen bijbenen. Wij vertellen over de wandeling die we vandaag maakten. Van Castiglione Falletto naar Barolo en weer terug. Een rondje van 10 kilometer. Door wijngaarden, langs hazelnootbomen en voorbij cantina’s. We laten foto’s zien van onze schoenen vol klei en hoe we die tevergeefs onder een kraantje probeerden schoon te spoelen. ‘Mamma mia!’  Teresio schiet weer in de lach.

Gabriela volgt een opleiding tot sommelier en moet binnenkort examen doen. Een dikke wijnbijbel ligt opengeslagen op tafel. We proeven foccacia met olijven en pecorino met salie. En vooruit, doe ons nog maar zo’n glaasje van die overheerlijke Barolo. We laten de granaat-kleurige wijn door ons glas walsen. La dolce vita.

Barolo

Mijn Italiaanse opa

BaroloDe volgende dag mogen wij onze watertank bij Teresio vullen voordat we weer verder reizen richting Slovenië. Terwijl Marc aan het tappen is, laat hij mij trots zijn huis zien. In het midden van de woonkamer staat een grote houtkachel. Het is er aangenaam warm. Elke keer wanneer ik denk dat de tour voorbij is en naar de deurklink grijp, laat hij me weer iets anders zien. ‘Vieni, vieni!’, wenkt hij. Kom, kom! Op de tafel in zijn eetkamer staan flessen wijn die hij gekregen heeft. Hij laat ze trots een voor een zien. In de hoek staat het speelgoed van zijn nipoti, zijn kleinkinderen. Het dakterras waar ze in de zomer met de hele familie zitten en waar je een geweldig uitzicht hebt op de glooiende Barolo wijnheuvels.

Teresio doet me denken aan mijn eigen opa. Ik krijg een handvol ferrero rocher mee, een fles grappa en mispels uit zijn tuin. Ik moet hem beloven dat we terugkomen. Het liefst al in juli voor het truffelfeest, maar als dat niet lukt in september voor de wijnfeesten. ‘Promesso?’ Beloofd. Gabriela drukt ons nog een overheerlijk foccacia in de handen, voor onderweg.

We rijden weg en zwaaien naar onze Italiaanse vrienden. Tot ziens, we kijken er naar uit jullie weer te zien! ‘ Vi aspettiamo a Castiglione Falletto. Ciao!’.

 

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven