Zwitserland Aletsch gletsjer

Zwitserlands mooiste!

Het is nog vroeg in de ochtend als we onze rugzak pakken. Hier in het dal trekt de mist langzaam weg, maar wat hoger zien we dikke plukken nevel rond de bergtoppen hangen. Hoewel de voorspellingen goed zijn, trekken we extra lagen kleding aan en stoppen we voor de zekerheid een regenjas en een flesje zonnebrandcrème in onze tas. In de bergen weet je het immers nooit zeker.

Toppers

We zijn voor een wandelvakantie in Zwitserland, in Wallis. Dit zuidelijke kanton is beroemd vanwege haar ruige en indrukwekkende berglandschap. Je vindt er echte toppers zoals de Matterhorn en de Jungfrau. Vierduizenders, dus bepaald geen kleine jongens. En daar heeft Wallis er meer van, maar liefst een kleine 50! Vandaag willen we naar die andere reus waar de regio zo beroemd om is, de Aletschgletsjer. Een ruim 23 kilometer lange en 1.800 meter brede ijsmassa die tussen de bergen door slingert en daarmee de grootste gletsjer van Europa is.

Grote hoogten

Het eerste stukje van de wandeling smokkelen we iets en nemen we de gondel. Samen met een paar dagjesmensen glijden we langs de helling omhoog en zien we het dorpje Fiesch langzaam kleiner worden. Nog geen 10 minuten later stappen we uit bij Fiescheralp op 2.212 meter hoogte en begint onze wandeling naar boven. Een tocht van ongeveer 2,5 uur naar de Eggishorn, op 2.927 meter hoogte. Vanaf daar schijn je het mooiste uitzicht te hebben op de gletsjer in al zijn glorie, maar ook op de kleinere Fieschergletsjer en de machtige bergtoppen van Eiger, Mönch, Jungfrau en de Matterhorn. We kunnen niet wachten! Het is inmiddels al flink opgeklaard en de zon breekt door. In de verte zien we de eerste parapenters door de lucht zweven, handig gebruik makend van de thermiek rond de bergtoppen. Ze cirkelen omhoog, steeds hoger en hoger. De felle kleuren van hun schermen steken vrolijk af tegen de blauwe lucht.

Frisse berglucht

Over een stenig pad wandelen we omhoog en de eerste lagen kleding kunnen al weer uit. We moeten al meteen klimmen, dus we stoppen regelmatig om even op adem te komen en te genieten van het schitterende uitzicht. Met de zon in ons gezicht en het continue panoramische uitzicht is het echter prima vol te houden. Onderweg zien we stoeltjesliften en installaties voor het spuiten van kunstsneeuw. Nog een paar maanden en dan gaat het wintersportseizoen weer van start. Hoe anders moet het hier dan zijn? Ieder zijn ding, maar ik hou van de bergen in de zomer en ben blij dat het er nu zo sereen en stil is. Ik haal diep adem en zuig de frisse berglucht in mijn longen.

Majestueus

Het laatste stuk omhoog verandert het pad in rotsblokken en moeten we flink klauteren om naar boven te komen. Maar dat maakt het bereiken van de top nog mooier dan het al is, want eenmaal boven worden we getrakteerd op een fenomenaal uitzicht. De Aletschgletsjer die zich majestueus een weg baant tussen de bergen door. Ik heb eerlijk gezegd nog nooit zoiets moois gezien en ben sprakeloos, ontroerd zelfs. Temeer omdat ik me realiseer dat de gletsjer niet eens zo heel lang geleden nog imposanter was en door de klimaatverandering in rap tempo aan grootte en lengte inboet. Hoe lang kunnen we nog van zijn schoonheid genieten? We strijken neer op het terras van de Horli-hitta en bestellen een kop soep en een verfrissende Almdudler bij de vrolijke uitbaatster.

Hoofdletter G

We zijn niet de enigen die van het uitzicht genieten. De gondel van Fiesch en Fiescheralp komt  helemaal boven tot een paar meter voor de gletsjer, dus dagjesmensen lopen af en aan. Na het maken van de laatste foto’s besluiten we om de drukte achter ons te laten en de tocht terug naar Fiescheralp in te zetten. Op advies van de uitbaatster besluiten we langs de andere kant van de berg af te dalen. Ze heeft niets teveel gezegd, deze wandeling is minstens zo mooi. We raken niet uitgekeken op de gletsjer, de bergtoppen, de meertjes, het frisgroene gras en de rotspartijen. De meeste mensen gaan na het zien van de gletsjer met de gondel weer naar beneden, dus wij hebben het rijk alleen. Het is er oorverdovend stil. Af en toe horen we in de verte het geklingel van koeienbellen en schrikken we nu en dan op van het schrille geluid van een alpenmarmot. Genieten met een hoofdletter G.

Alpensteenbok

We zijn nog maar net op weg wanneer ik een grijsbruine gestalte met twee enorme, schuin naar achteren gekrulde hoorns op ons af zie komen. Zijn grote bruine ogen kijken ons onderzoekend aan. Het is een alpensteenbok. Een mannetje. Met die hoorns kan dat niet missen. Om hem niet af te schrikken blijven we stokstijf staan. Nadat hij ons aandachtig bestudeerd heeft, vervolgt hij zijn tocht en klimt hij met alle gemak over de puntige rotsen naar boven. Net iets boven ons blijft hij staan alsof hij even wil laten zien wie hier de baas is en wandelt dan weg. We kijken elkaar verbluft aan. Wat geweldig! Dit is toch wel de kers op de toch al imposante (ijs)taart!

Als we ’s avonds bij het haardvuur onze broodjes in de kaasfondue dopen, komen we tot een eenduidige conclusie. Mooier dan dit wordt het niet! We heffen ons glas wijn en proosten op ons en op het prachtige Zwitserland.

Instagram
Twitter
Facebook

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven