De gruwelen van het groepsuitje

Heb je óf collega’s óf een grote familie, dan ontkom je er simpelweg niet aan. Een dag vol pret en jolijt om de banden onderling weer eens aan te halen, te versterken of, in sommige gevallen,  te lijmen. Ik heb het over het jaarlijkse groepsuitje.

Het begint vrijwel altijd met een opgewekte mail van je leidinggevende of, in het geval van die grote familie, de patriarch. Het vorige uitje was namelijk zo’n daverend succes dat het de hoogste tijd is voor een herhaling van zetten.. Ik zie je denken. Vorig jaar stond je met je goede gedrag op een drassige boerengolfbaan in Winssen. Weet je nog wel? Hilarisch.
In hetzelfde bericht volgt vrijwel meteen de vraag wie plaats wil nemen in de feestcommissie. Een beloning voor je inzet? Dat niet, maar een warme handdruk, eeuwige roem en veel lol gegarandeerd. Het wordt zo kwispelend gebracht dat je bijna overstag gaat, maar niet doen! Het is een ondankbare taak. Want serieus, wie is er nou echt dol op groepsuitjes..? Wie vindt het fijn om verplicht gezellig te doen met mensen die hij niet zelf heeft uitgekozen? Iemand..?
…..?
Precies.

De pineut stuurt vervolgens een datumprikker rond. Na een aantal pogingen (zoiets lukt namelijk nóóit in een keer) wordt de datum vastgelegd en gaat men op zoek naar een invulling van de dag. Maar dat valt maar zo niet mee. Om te beginnen moet je rekening houden met een altijd te krap budget en bestaat de groep uit vogels van verschillende pluimage. Zo doet die meid van Sales in het weekend niets liever dan bouldering en suppen (wat?), is oom Cor na die liesbreuk niet meer zo kwiek en heeft de receptioniste een hevige glutenallergie. Ga d’r maar aan staan. Bovendien moet in het programma niet alleen leuk, maar het liefst ook leerzaam zijn. Dat stond duidelijk in de opdracht. Iets dat bijdraagt aan de onderlinge band. Iets met sa-men-wer-ken.

De eerste fout die de regelneven maken is dat het component ‘fun’ wordt verward met ‘actief’. En dan het liefst nog in combinatie met ‘hilarisch’. Dat pakt vrijwel nooit goed uit. Ik put even uit eigen ervaring. Zo heb ik eens in een sumo-pak rollend op de grond geworsteld met de financieel directeur, op een djembé getrommeld tot het zweet me op het voorhoofd stond en  geen gevoel meer in mijn handen had. Het gewenste ritme was ook ver te zoeken, hoe die meneer ook zijn best deed.
Het meest memorabel was toch wel die boottocht op de Noordzee, 4 uur lang garnalen vangen terwijl een kwart van mijn collega’s groen én geel over de reling hing. Je kreeg ze na afloop van de schipper wel in een plastic zakje mee, die garnalen.

Oké, dan heb je het ‘fun’ gedeelte gecoverd.. Dan nog de teambuilding. Want zomaar plezier hebben met elkaar in de baas zijn tijd is natuurlijk niet de bedoeling. Ben je mal. Er moet die middag  wel wat bereikt worden. Communiceren, op elkaar leren vertrouwen, leiderschap tonen en samenwerken. Doelen die, ongeacht de organisatie, bovenaan het wensenlijstje van elk MT staan. Er moet van alles uit de kast worden getrokken. Van paardencoachingsessies, circus-acts instuderen tot een heuse brainstormbaan.. Dat schijnt je dan te laten zien waar het in het werkende leven aan schort, in welk team en bij welk individu. Maar laten we wel zijn.. Wie wil zich graag doormidden laten zagen door die vervelende collega van Juridische Zaken?

Een hoop commentaar hoor ik je denken, maar heb ik dan ook een voorstel? Jazeker. Schaf dat uitje af. Heel simpel. Ga gewoon af en toe bij elkaar op de koffie. Bel je oom eens op om te vragen hoe het met hem gaat. Maak spontaan een praatje met je collega van die andere afdeling. En vooruit, als je dan wat wil organiseren, die vrijmibo is echt een prima manier om nader tot elkaar te komen. Geloof mij, dat scheelt je uiteindelijk een hoop ongemakkelijke momenten.

Instagram
Twitter
Facebook

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven