Melkweg

De schoonheid van de nacht

Het natte mos voelt koud onder mijn blote voeten en zacht zand kriebelt tussen mijn tenen. Met een oorverdovend kabaal slaat de Noordzee haar golven stuk in de branding. Het is zaterdagavond, iets voor middernacht en het is donker, pikkedonker. En met tien onbekenden sta ik blootvoets in de duinen…

Oriëntatie

Vanuit een behaaglijke strandtent zijn we zojuist de nacht ingewandeld. Wat rozig van de warmte en de maaltijd beginnen we aan onze tocht. Mijn ogen moeten wennen aan het donker en ik heb moeite me te oriënteren. Links is de zee en de rest is een groot zwart gat, verder kom ik niet. Wat onvast loop ik door het mulle zand achter het groepje aan. Dat wiebelige komt omdat het zo donker is, niet door dat extra biertje..

Zintuigen

Als boswachter Jan ons halverwege vraagt om onze schoenen uit te doen, reageert iedereen wat ongemakkelijk. “Nou nee Jan, liever niet”, denken we.. Ook al zie ik hem niet, ik merk aan zijn contouren op dat hij een man van het eiland is. Flink van postuur, lang haar in een paardenstaart, bodywarmer aan, de mouwen van zijn overhemd opgestroopt. Om hem heen hangt een geur van noeste arbeid. Niet lullen maar poetsen, zo’n type.. Volgens Jan ervaar je de nacht het best met ál je zintuigen, dus uit die schoenen en voelen. “Laat het donker maar even op je inwerken..” En dus trek ik braaf mijn schoenen en sokken uit.

Melkweg

Ik kijk omhoog en zie een grote baan van sterren. Verhip dat is de Melkweg. Die heb ik, behalve die ene keer kamperend in Namibië, nog nooit zo goed kunnen zien. Ik merk dat mijn ogen langzaam gaan wennen aan de nacht. Door alle sterren lijkt de hemel ook ineens niet meer zo donker, ze lichten zelfs het wandelpad op. We vervolgen onze wandeling door het donker en het gaat me steeds beter af. Ik voel me er zelfs comfortabel bij. Wat is de nacht toch mooi, ik kijk m’n ogen uit!

Magie

Het begint te waaien en wolken belemmeren langzaam het zicht op de sterrenhemel. De show is bijna over. We lopen terug naar de strandtent waar we ons tegoed doen aan een Juttersbitter. Ik vind het bijna jammer dat het kampvuur brandt, de magie van de nacht is nu echt weg. Als ik terug fiets naar het hotel denk ik aan een stuk uit een gedicht, “I have loved the stars too fondly to be fearful of the night.” Ik stop even, zet mijn fietslampje uit en rijd verder de donkere nacht in.

Wat je zeker moet doen op Terschelling:

  • Wadlopen en oesters eten
  • Struinen over de Boschplaat
  • Cranberries plukken
  • De wereldberoemde snert eten bij Heartbreak Hotel
  • Genieten van koffie met een cranberry taartje bij Hessel

Dark Sky Park De Boschplaat
Natuurreservaat De Boschplaat is een gebied van 10 bij 5 kilometer groot aan de oostkant van Terschelling. Het gebied dat een derde van het eiland beslaat, vormt een natuurlijke grens tussen zee, wad en land. De Boschplaat heeft meer dan 400 verschillende plantensoorten en is een waar paradijs voor vogels en vlinders. Mensen wonen er niet.
In 2015 kreeg de Boschplaat als eerste Nederlandse gebied het predicaat Dark Sky Park van de International Dark Sky Association. In een Dark Sky Park kun je ’s nachts de totale duisternis op aarde ervaren, en volop de sterrenhemel aanschouwen.

 

Photo by Daniel Lerman on Unsplash

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top