Kilimanjaro – ‘pole pole’ naar Uhuru Peak

Stap, stap, adem in. Stap, stap, adem uit. Mijn ogen zijn strak naar de grond gericht en ik volg de passen van Henry nauwlettend. Daar waar hij zijn voet neerzet, plaats ik vervolgens die van mij. En hoewel we al een uur lopen, ben ik nog altijd niet tredzeker. Het lage wandeltempo is noodzakelijk om de top te kunnen halen, maar zorgt er ook voor dat ik niet in mijn ritme kom. Mijn adem is mijn enige houvast. Twee stappen op een inademing, twee op een uitademing.

We zijn om 23.30 uur begonnen aan de beklimming van de top van de Kilimanjaro. Gehuld in thermo onderkleding, skibroek, longsleeve, pully, fleece, donsjas, gamaschen, twee paar handschoenen, bivakmuts èn capuchon wapen ik me tegen de kou en snijdende wind. Op mijn hoofd brandt een fel lampje, want het is pikdonker. Ik kijk achterom en zie in de verte de slinger van lichtjes van de andere wandelaars die zigzaggend de berg bedwingen. Met de sterren en de maan helder aan de hemel zorgt het voor een magisch schouwspel. Veel tijd om ervan te genieten heb ik niet. Henry maant ons om door te lopen zodat we niet te veel afkoelen. Ik probeer nog wat te drinken, maar het slangetje van mijn camelback is bevroren. Gelukkig heb ik nog een veldfles in mijn rugzak, maar als ik daar de rest van de nacht nog mee moet doen, kan ik er maar beter spaarzaam mee omgaan.

Pole Pole

Met zijn vijven zijn we 6 dagen geleden aan dit avontuur begonnen. Het Amerikaanse echtpaar Toni en Yvonne, de jonge Britse student Dylan, en Marc en ik. En hoe verschillend onze achtergronden en motivaties ook zijn, de Kili schept vanaf de eerste dag een band. We voelen ons als één team met één missie. Het aantal crewleden dat met ons meereist is zowel indrukwekkend als beschamend. Hoofdgids Henry, hulpgidsen Innocent en John, kok Robert, 5 hulpdragers en 13 ‘gewone’ dragers zullen ons naar de top helpen. Tenten, tafels, stoelen, voorraad, alles wordt de berg op gedragen. We hoeven zelf helemaal niets te doen, alleen maar te lopen. En dan nog is het zwaar.. Ik voel me een verwend kind, en durf niet teveel te klagen. Elke ochtend als wij van start gaan, breken de dragers het tentenkamp op, sjouwen alles naar de volgende plek om daar de boel weer vrolijk op te bouwen. Vaak wordt er halverwege de tocht ook nog een warme driegangen lunch geserveerd. Hoe ze het voor elkaar krijgen is mij een raadsel. Wanneer de dragers je onderweg inhalen met elk zo’n 20 kilo bepakking, klinken bemoedigende woorden. ‘Pole pole’, langzaam, langzaam. Want je pas flink vertragen is ‘key’ op de Kili.

Training

Voordat ik naar Tanzania reisde, had ik me voorgenomen om niet al te gefixeerd te zijn op het halen van de top. Het gaat immers om de reis, niet om de bestemming. En dus probeerde ik zoveel mogelijk van elke dag te genieten, van het landschap, van de wandelingen, van de leuke gesprekken onderweg en de sfeer onderling. Maar toch kan ik niet onder stoelen of banken steken dat het uiteindelijk toch gewoon draait om die ene dag. Summit day. De dag waarvoor ik zo lang heb getraind. Hiervoor hebben Marc en ik afgelopen jaar 400 kilometer gewandeld, de Nijmeegse Vierdaagse uitgelopen (nog eens 200 kilometer) en met gewichten in onze rugzak de heuvelachtige N70 wandelroute bij Nijmegen afgelegd.

Spaghettibenen

En daar sta ik dan… De lucht bevat op deze hoogte nog maar 50% zuurstof en dat merk je aan je lijf. Het wandelen gaat me steeds moeilijker af. De ondergrond bestaat uit los zand en grind, zodat ik met elke stap die ik vooruit zet weer een halve naar beneden zak. Mijn benen voelen inmiddels aan als spaghettisliertjes. Reisgenoten Yvonne en Dylan konden helaas niet zover meekomen en proberen nu elk met hun eigen gids hogerop te komen. Ik hoop van harte dat ze het gaan redden. Allebei hebben ze last van de hoogte en vooral de jonge Dylan heeft het enorm zwaar. Zelfs in het donker kon ik zien hoe lijkbleek hij was.. Ik hoop maar dat ze verstandig genoeg zijn om op tijd de handdoek in de ring te gooien. Hoe graag je de top ook wil halen, het is het nooit waard om daarvoor je gezondheid op het spel te zetten. Marc, Toni en ik zetten ondanks deze domper de tocht voort, gids Henry voorop en hulpdrager Baracka achteraan.

Jamaica Rocks

De moed zakt me in de schoenen wanneer we op zo’n 5.500 meter hoogte Jamaica Rocks bereiken. De naam klinkt vrolijk, maar zo voel ik me allerminst. Want alsof het nog niet zwaar genoeg is, moeten we op handen en voeten over de rotspartijen omhoog klimmen. Ik heb me lang groot gehouden, maar nu biggelen de tranen over m’n wangen. Op mijn verzoek pauzeert Henry even. Met een stukje chocola en een slok water probeer ik weer op gang te komen. Stap, stap, adem in, stap, stap, adem uit. En net als ik m’n ritme enigszins opgepakt heb is daar ineens Gilman’s Point. Ik kan het bijna niet geloven. Vanaf hier is het nog ‘maar’ 200 meter naar Uhuru Peak en bij deze mijlpaal mogen we iets langer pauzeren. Het voelt als een overwinning. Henry geeft ons een highfive en Baracka haalt thermosflessen thee met suiker uit zijn rugzak. De warme drank doet me goed. Ik neem nog een stukje chocola en maak me klaar voor het laatste stuk.

Uhuru Peak

Vanaf Gilman’s Point lopen we op een stenig pad en is het geklauter voorbij. Ik voel me ontspannen nu we weer redelijk normaal kunnen wandelen. We gaan het halen, ik durf het nu te geloven. Aan de horizon zien we een streepje oranje. De zon komt langzaam op en verjaagt de nacht. Ik juich van binnen. Nog nooit was ik zo blij met de dageraad. Ik kan ook steeds beter zien waar ik loop en het uitzicht is overweldigend. Rechts van mij de besneeuwde krater, voor mij Stella Point met in de verte Uhuru Peak en links de contouren van de ruige Mawenzi.
Met het donkerblauwe restje nacht, de oranje gloed van de opkomende zon en het witte wolkentapijt levert dat een fenomenaal uitzicht op. Ik pink een traan weg, maar dit keer van blijdschap en dankbaarheid. Nog nooit zag ik zoiets moois. En hoewel we nog 2 uur naar Uhuru Peak moeten lopen, heb ik het gevoel dat ik al op het dak van Afrika sta. Kilimanjaro, hakuna matata!

Instagram
Twitter
Facebook

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven