Yoga Magazine

Yoga en bezinning tijdens de Griekse lockdown

Na een jaar voorbereiding stapten mijn lief en ik vorig jaar oktober in onze camper. Een droomreis zou het worden. Een jaar lang. Eerst overwinteren in Zuid-Europa, om daarna langs de Oude Zijderoute dwars door Centraal-Azië te reizen, met als ultiem doel China. Vrijheid en avontuur, twaalf maanden lang. We konden ons geluk niet op.

Het zou ook een periode van bezinning zijn. We waren er allebei aan toe om oude patronen los te laten en nieuwe inzichten op te doen. Mijn yogamatje en meditatiekussen lagen in de camper, klaar voor intensief gebruik.

To-do-list

En zo reden we op een regenachtige dinsdagochtend weg uit Nederland, uitgezwaaid door dierbare vrienden en familie. Er viel onderweg zoveel moois te zien. De woeste kustlijn van Noord-Spanje, door naar Lissabon, Sevilla, het Alhambra.. Al die nieuwe indrukken die we opdeden wakkerden onze reishonger alleen maar meer aan. Opgejut door ons eigen enthousiasme en dat van anderen trapten we het gaspedaal nog eens extra hard in. We vlogen van hoogtepunt naar hoogtepunt en als iemand ons een tip gaf reden we ook daar naartoe. We wilden niets missen.

Na amper vier maanden was ik doodmoe. De hectiek van de voorbereidingen en ons flinke reistempo hakten erin. Was dit waarom we weggingen? Om een to-do-list af te jakkeren? Om aan verwachtingen te voldoen die anderen van onze reis hadden? Ik had amper tijd genomen om mijn yogamat uit te rollen en van bezinning was überhaupt geen sprake, laat staan van nieuwe inzichten. We besloten het rustiger aan te doen.

Lockdown

En toen, precies op dat moment, veranderde alles. We haalden in eerste instantie onze schouders op. Dat griepje waait wel over. Dachten we.. Toen ik ergens in Griekenland een yogales wilde volgen en de studio voor onbepaalde tijd gesloten was, realiseerde ik me dat dit virus serieuzer was dan ik dacht. En voordat we er erg in hadden sloten de grenzen en ging het hele land in lockdown. Daar stonden we dan met onze camper en reisplannen, we konden geen kant meer op.

We boften ontzettend met het vakantiehuis van een kennis. Op een werkelijk prachtige plek in de Peloponnesos mochten we schuilen. In een lieflijk wit huisje, met uitzicht op zee en een landgoed vol olijfbomen, margrieten en klaprozen. En pas daar kwam ik tot rust. We konden niets, we hoefden niets. Als vanzelf rolde ik dagelijks mijn matje uit. Ik realiseerde me ineens dat ik mijn aandacht moest verschuiven om echt gelukkig te zijn. Het zijn juist de eenvoudige dingen die het mooist zijn. Ik wist dat wel, maar nu vóelde ik ook. Ik genoot van de korte wandeling die we dagelijks met onze hond mochten maken, van de zoemende bijen in het veld, het jonge mussengezin onder onze dakpannen. Elke dag zag ik weer nieuwe dingen en ik voelde me de koning te rijk. We zijn samen en we zijn gezond. Dat is alles dat telt.

We zijn weer onderweg. We hebben geen doel meer gesteld, we gaan onze neus achterna en zien wel waar we uitkomen. En dat voelt goed. Beter zelfs!

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top